Brainbubbels, Praktische Tips

Vroeger

Vroeger

Heb een mooi stuk gelezen dat zo herkenbaar is, ik moest het even delen.
Er stond: “Vroeger hoorde ik soms het kind van de buren zo hard schreeuwen dat ik dacht, zo, dat klinkt alsof er iemand vermoord word!
Nu weet ik dat er waarschijnlijk gewoon iemand naar bed moet en niet wil. Of dat iemand zijn favoriete broek niet meer aan kan omdat die vanzelf in een hoek blijft staan van de viezigheid. Of dat iemand nou juist geen aardappels bij zijn bonen wil, of juist geen bonen bij zijn aardappels, of eigenlijk het liefst helemaal geen groente op zijn bord!”
Die lijst waarmee deze uitspraak aangevuld kan worden is eindeloos, als je eenmaal zelf kinderen hebt en die uit de babyleeftijd zijn.
Zo weet ik nog precies hoe wij op een zondag middag rustig in een groot winkelcentrum liepen, met de kinderen, tot de jongste bedacht dat ze eigenlijk eindeloos lang aan die ” kinderspelletjes-praatpaal” wilde blijven staan. Ik gaf haar al veel tijd, maar ergens houd het op, we komen er niet om eindeloos die puzzelstukjes op zijn plek te schuiven. En ja hoor, daar ging ze. Het begon dan altijd met boos kijken, dan stampen met haar vuisten voor haar buik gevouwen, en dan komt de stem. En wat een stem. Inderdaad, alsof iemand afgemaakt word. Midden in de winkel! Daar sta je dan als ouder, en er is eigenlijk weinig keuze, want het kwaad is al geschied. Onze insteek was altijd, als ze moet winnen, laat haar dan gelijk winnen, als wij moeten winnen, zorg dan voor een laaaange adem!
Die lange adem bleek zwaarder dan gedacht. Mijn chantage was dat zij moet ophouden met schreeuwen, of wij gaan de winkel uit. Haar chantage was, dat ze absoluut niet zou ophouden met schreeuwen, maakt niet uit wat er gebeurd. En dan met een blik van, eigenlijk wilde ik ook helemaal niet deze winkel in!
Dus, de winkel uit, anders ben je helemaal niet meer geloofwaardig.
Ik pak haar op, en zet ´m op een lopen. Van de bovenste verdieping naar beneden, door heel die verdieping, langs de kassa, naar buiten, langs de winkel en door de parkeergarage. Met een gillend kind onder mijn arm! Erg leuk, vooral die blikken van de andere mensen.
De helft ervan dacht: ” Oh,ja, weet je nog toen die van ons dat altijd deed? Verschrikkelijk was dat!”
De andere helft dacht precies wat ik ook altijd dacht als het kind van de buren aan het schreeuwen was. En ik kon nog net een respons doorslikken van: “Ja, ik zit haar al de hele tijd te knijpen!!”
Eenmaal in de parkeergarage was mevrouw nog steeds niet onder de indruk van mijn maatregel. Ik vroeg of ze klaar was, en zij zei: NEEEEE!
Dan maar even in de auto zitten, dan heb ik niet zo veel last van het geschreeuw. Dus ik zet haar in de auto en doe de deur van buiten dicht. Ongelooflijk wat een kracht in zo een tweejarige zit als het moet. De auto schudde heen en weer van de woede. Dat duurde een lange 15 minuten, en toen was ze klaar. Vervolgens kwam ze uit de auto, gaf mij een hand, en we liepen rustig weer de winkel in. Alle twee doodmoe! En officieel had ik op dat moment gewonnen, maar laat me je vertellen: zo voelde het niet!

Tagged , , , , , ,

About Katja Birkenstock

Ik ben moeder van twee fantastische dochters, vrouw van een hele creatieve man en leidster bij de naschoolse opvang. Verder vind ik veel dingen leuk, zoals nieuwe talen leren, goede boeken lezen, creatieve ideeën uitproberen, andere mensen op creatieve ideeën brengen, reizen, fotograferen en mediteren.
View all posts by Katja Birkenstock →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.