Brainbubbels

[:nl]Toen en nu[:]

[:nl]Het is weer weekend, en ik heb inmiddels een stuk of 4 wasladingen opgehangen, afgehaald, opgevouwen en opgeruimd. Wij wassen altijd in het weekend, dus eerder genoemde taken zijn dan mijn voornaamste bezigheid. Daarnaast zijn er nog eindeloos veel taken die zich herhalen, of het nou weekend is of niet. Zoals de kleren van alle inwonenden uit de badkamer ruimen, stofzuigen, de tafel leeg ruimen, omdat er op een of andere manier altijd iets op ligt, de kat voeren, onderdelen uit de kinderkamers op de trap leggen, in de hoop dat die dan mee naar boven genomen worden. Erachter komen dat sommige dingen al dagen op de trap liggen, dus die dan maar zelf mee naar boven dragen. Als ik er toch ben, ook gelijk de bedden opmaken van de kinderen, vieze kleren uit hun kamers mee naar beneden nemen om nog meer was te creëren, en ga zo maar door.

Het houd niet op! En een jaar geleden rond deze tijd kon ik daar behoorlijk van in de stress schieten. Ik zat toen, en dat heb ik al eerder benoemd, niet echt lekker in mijn vel. Ik zat, dat weet ik nu, toen op het randje van een burn-out. Dat randje ben ik ook nog over gegaan, ben nog een aantal stapjes verder dan de rand gegaan, tot het echt niet meer ging. En het begon met een gevoel van, ik moet alsmaar zo veel! Tot ik om alles alleen nog maar kon huilen.

Sindsdien is er veel gebeurt. Ik heb veel gepraat, veel geleerd en weet nu zoveel beter hoe ik mijn tijd in moet delen om niet meer bij de rand te raken. Maar ik moest beginnen met helemaal niets meer moeten. Van mijn praathulp moest ik heel wat dagen gewoon vrij nemen, van al het moeten. Ze zei toen: “Ga lekker met een boek naar het strand”. Ik vroeg haar, wat moet ik daar dan doen, en ze antwoordde:”gewoon, een beetje in slaap vallen misschien?” Dat heb ik geprobeerd, en het bleek heerlijk. Niets moeten moet je leren. Door het gewoon te doen. Merkte ik. En naarmate ik niets deed, voelde ik mijzelf weer. Hoorde ik weer eens, en dat was lang geleden, mijn eigen gedachten. Heel geleidelijk, het duurt echt een tijd, kwam mijn hoofd tot rust en kon ik weer nadenken. Ik moest opschrijven van haar, wat ik graag zou willen, en wat ik echt niet meer wil. En toen ik dat probeerde merkte ik, hoelang ik al niet meer aan mijzelf had gevraagd wat ik eigenlijk wil.

Als je overspannen bent, zie je alleen maar wat je allemaal nog moet, las ik ergens. Dat klopt zo! Als je er weer uit wilt komen, moet je leren te zien wat je eigenlijk allemaal al hebt gedaan. Ook dat klopt zo!

Dus dat probeer ik toe te passen ook in het weekend als er zoveel moet gebeuren. Dan doe ik een was, en dan ga ik zitten en lees nog even een stukje in mijn boek. Dan ruim ik de tafel op, en daarna ga ik weer even zitten, maak een lekker kopje koffie en lees nog een stukje in mijn boek. Een boek lezen is voor mij een goed teken dat ik tot rust ben gekomen. Daar was heel lang alleen maar op vakantie tijd voor. Nu neem ik de tijd ook gewoon tussendoor. Omdat ik het nodig heb om te functioneren. Om mijzelf te horen denken. Om even te checken of ik nog op de juiste weg ben. Weg van het randje.[:]

About Katja Birkenstock

Ik ben moeder van twee fantastische dochters, vrouw van een hele creatieve man en leidster bij de naschoolse opvang. Verder vind ik veel dingen leuk, zoals nieuwe talen leren, goede boeken lezen, creatieve ideeën uitproberen, andere mensen op creatieve ideeën brengen, reizen, fotograferen en mediteren.
View all posts by Katja Birkenstock →

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.