Brainbubbels

Soms

[:nl]

Soms

Soms is moeder zijn zwaar. Dan hoor ik mezelf dingen zeggen die ik helemaal niet wilde zeggen, die ik helemaal niet zo bedoel. Omdat ik moe ben, en hun moe zijn en wij eigenlijk beter helemaal niet met elkaar moeten praten maar het toch doen.
Dan doe ik dingen die ik helemaal niet wilde doen.
Dan laat ik ze te lang alleen omdat ik zo laat thuis ben van werk. (Het zijn wel tieners, toen ze nog jonger waren gingen ze naar de BSO)
Dan laat ik dingen aan ze over, die eigenlijk mijn taak zijn, maar ik was er nog even niet.
Dan merk ik dat ik dingen van ze verwacht, die ik zelf ook niet waar kan maken.
Dan neem ik mezelf heel veel kwalijk. En dat maakt het ook niet beter. Maar toch doe ik het.

Na al dit niet willen doen maar het toch doen, praten we met elkaar en maken het goed en nemen goede voornemens. En toch blijft daar die knaag.
Die knaag van het moederlijke schuldgevoel. Van het tekortschieten. Van het jezelf kwalijk nemen.
Die knaag die iedereen kent die kinderen heeft. Kinderen en een baan. Maar ook kinderen en geen baan. Want dat kan dan ook weer knagen.
En een kind alleen kan knagen, maar meer dan een kan ook knagen.
Op verschillende manieren, maar toch.

En dan, na al dat geknaag, komt het moment waarop je weer even op moet houden met knagen en moet kijken wat eigenlijk wel goed gaat.
Wat eigenlijk veel beter gaat dan bij menig andere familie.
En dan moet je weer de trots naar boven halen die het geknaag even de mond snoert.
Al die momenten waarin je wel met heel veel tijd en geduld en overlopend van liefde gereageerd hebt.
Want die zijn er ook, en die wegen nog steeds op. Gelukkig.
Na al dat geknaag.

Er is over dit thema nog een artikel geschreven, door een andere moeder, die hetzelfde voelt als, eigenlijk als alle moeders!
Lees het hier: http://www.me-to-we.nl/lieve-moeders-stop-met-je-steeds-schuldig-te-voelen-hebben-het-allemaal/#.VNNBVC5qtmw
En neem het je ter harten![:en]Soms is moeder zijn zwaar. Dan hoor ik mezelf dingen zeggen die ik helemaal niet wilde zeggen, die ik helemaal niet zo bedoel. Omdat ik moe ben, en hun moe zijn en wij eigenlijk beter helemaal niet met elkaar moeten praten maar het toch doen.
Dan doe ik dingen die ik helemaal niet wilde doen.
Dan laat ik ze te lang alleen omdat ik zo laat thuis ben van werk.
Dan laat ik dingen aan ze over, die eigenlijk mijn taak zijn, maar ik was er nog even niet.
Dan merk ik dat ik dingen van ze verwacht, die ik zelf ook niet waar kan maken.
Dan neem ik mezelf heel veel kwalijk. En dat maakt het ook niet beter. Maar toch doe ik het.

Na al dit niet willen doen maar het toch doen, praten we met elkaar en maken het goed en nemen goede voornemens. En toch blijft daar die knaag.
Die knaag van het moederlijke schuldgevoel. Van het tekortschieten. Van het jezelf kwalijk nemen.
Die knaag die iedereen kent die kinderen heeft. Kinderen en een baan. Maar ook kinderen en geen baan. Want dat kan dan ook weer knagen.
En een kind alleen kan knagen, maar meer dan een kan ook knagen.
Op verschillende manieren, maar toch.

En dan, na al dat geknaag, komt het moment waarop je weer even op moet houden met knagen en moet kijken wat eigenlijk wel goed gaat.
Wat eigenlijk veel beter gaat dan bij menig andere familie.
En dan moet je weer de trots naar boven halen die het geknaag even de mond snoert.
Al die momenten waarin je wel met heel veel tijd en geduld en overlopend van liefde gereageerd hebt.
Want die zijn er ook, en die wegen nog steeds op. Gelukkig.
Na al dat geknaag.

Er is over dit thema nog een artikel geschreven, door een andere moeder, die hetzelfde voelt als, eigenlijk als alle moeders!
Lees het hier: http://www.me-to-we.nl/lieve-moeders-stop-met-je-steeds-schuldig-te-voelen-hebben-het-allemaal/#.VNNBVC5qtmw
En neem het je ter harten!
[:]

Tagged , , ,

About Katja Birkenstock

Ik ben moeder van twee fantastische dochters, vrouw van een hele creatieve man en leidster bij de naschoolse opvang. Verder vind ik veel dingen leuk, zoals nieuwe talen leren, goede boeken lezen, creatieve ideeën uitproberen, andere mensen op creatieve ideeën brengen, reizen, fotograferen en mediteren.
View all posts by Katja Birkenstock →

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.