Brainbubbels

Schooladvies

“Ik heb een dochter en een dochter, zij maken heel mijn leven uit” zo begint een erg mooi gedicht van Nico Scheepmaker. Heel toepasselijk voor mij, en heel toepasselijk in de manier waarop het beschreven word. Een dochter en een dochter. Die heb ik ook, zo verschillend als het maar kan. De een een denker de ander een doener, de een een prater de ander een voeler, de een een schoolkind, de ander een kind die niet kan wachten om klaar te zijn met scholen en te doen wat er echt toe doet.

De oudste kreeg vier jaar geleden havo advies, en daar zit ze nog steeds en doet het prima. Heeft haar eigen discipline ontwikkelt, houd goed bij wat gedaan moet worden, vraagt om hulp als het even niet meer gaat en doet haar ding. Fietst rustig door alles heen.

De jongste kreeg afgelopen maand vmbo advies en hoewel ik mijzelf een open ouder vind, deed het toch iets met mij. Merkte ik toch, dat ik mee ging in die nieuwe hype om vmbo als “minder” af te doen. Onbewust, en helemaal niet omdat ik mijn kind niet hoog heb zitten, maar toch. Tot wij begonnen met de open dagen, gingen kijken hoe deze scholen er eigenlijk uitzien, wat ze doen, hoe de docenten overkomen. Toen pas merkte ik dat ik vooroordelen had, en toen werden die ook direct uit de weg geruimd. De open dagen maakten indruk op mij. Het enthousiasme van de leraren, het enthousiasme van de scholieren en de inhoudelijke visies van de scholen maakten indruk op mij. Ik betrapte mijzelf erop dat ik dacht “dat had ik nou niet verwacht”.

Toevallig stond er afgelopen week een artikel in een krant over het vmbo. Waarin docenten pleiten voor meer positiviteit over hun scholen. Waarin ze vertellen hoe belangrijk hun werk is, en hoe ze voelen dat ze voor scholieren echt ertoe doen in hun leven. Waarin ze ook pleiten om toch op te houden om kinderen te pushen om hoger te scoren dan ze eigenlijk kunnen alleen omdat het havo onderwijs hoger aanzien heeft. Mooi artikel. Ik kan mij daar nu zo goed in vinden. Mijn jongste glunderde toen ze bij de open dagen met open armen werd ontvangen door docenten. ( en ja, ik snap ook wel dat scholen op open dagen hun allerbeste beentje voor zetten…) Ze glunderde toen ze zag dat er veel ruimte was voor handwerk, voor houtbewerking, lassen, dierenverzorging, 3D printers en muziek. En haar keuze, zo beperkt als die in het begin leek, was uiteindelijk nog moeilijk omdat er zo veel scholen waren die voor haar op de eerste plek kwamen. En ik zag, dat ook zij dacht dat ze nergens terecht zou kunnen. En hoe blij ze was toen bleek dat er keuze was en dat ze allemaal iets moois hadden.

De norm lijkt ietwat scheef gegroeid te zijn. Het lijk norm geworden dat je toch minimaal havo moet scoren om mee te tellen. Ik denk niet dat dat moet. Ik denk dat alle scores iets moois hebben, eigenlijk maar weinig zeggen over jou als persoon, en allemaal tot iets moois kunnen groeien.

Wij hebben een keuze gemaakt, de jongste heeft die zelf gemaakt, en ze kan inmiddels niet wachten tot ze eindelijk mag starten. Dat is hoe het moet. En welke letters daar nou aan plakken, doet er helemaal niet toe. Dus mijn tip voor alle ongeruste ouders volgend jaar: ga kijken, en let dan vooral op het gezicht van je kind, en niet op de letters op het adviesblaadje.

Tagged , ,

About Katja Birkenstock

Ik ben moeder van twee fantastische dochters, vrouw van een hele creatieve man en leidster bij de naschoolse opvang. Verder vind ik veel dingen leuk, zoals nieuwe talen leren, goede boeken lezen, creatieve ideeën uitproberen, andere mensen op creatieve ideeën brengen, reizen, fotograferen en mediteren.
View all posts by Katja Birkenstock →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.