Brainbubbels

Pubervaders

Twee pubers hier in huis. De een wat makkelijker dan de ander, maar soms ook niet en dan versterkt het elkaar ook nog. Ik als moeder kan mij nog redelijk goed indenken in hun manier van redeneren. In die buien, waar gewoon even niks goed is, maar je ook niet erop zit te wachten dat iemand vraagt wat er nou eigenlijk is. Waarin je gewoon met rust gelaten wilt worden, of even alles kwijt moet om dan weer door te gaan met je belangrijke puberleven. Ik weet nog wel hoe dat was, ik was zelf ook een pubermeisje. Ik had ook momenten waarin ik zelf ook niet wist, wat ik nou eigenlijk wilde, maar wel wist dat ik vooral geen vader in mijn buurt wilde die probeert met raad en daad aan mijn zij te staan. Niet daar staan! En vooral geen raad geven! En vooral uit mijn buurt blijven en mij gewoon met rust laten!

Hier hebben wij in huis dus twee puberdochters, maar ook een pubervader. Die regelmatig niet meer weet waar hij het moet zoeken. Die denkt zijn best te doen om al die hormonen te begrijpen maar vooral vaak denkt, jeetje, doe nou gewoon! En die vooral altijd net niet het juiste zegt of doet. Die altijd dat wil doen, waar de pubers juist niet op zitten te wachten. Die ook zijn verhaal kwijt wil. Iets dat helemaal uit den boze is voor pubers. Omdat naast hun niemand een verhaal heeft in deze tijd. En als je al een verhaal hebt, dan moet het redelijk aansluiten bij waar zijn mee bezig zijn, of grappig zijn, of in ieder geval snel en kort verteld worden. En snel en kort is nou juist niet waar onze pubervader goed in is.

Dan kom ik in de avond thuis van werk en krijg aan een kant te horen wat die vader nu weer heeft gedaan, en aan de andere kant krijg ik te horen, dat die pubers toch echt niet te begrijpen zijn, een grote mond hebben en gewoon respectloos blijken. Alsof de pubervader ook in een soort van puber terug evolueert. In discussie gaat als het niet gewenst is, het liefst met de meiden, zijn zin door wil drijven, vooral met de meiden, en weinig geduld meer op kan brengen. Geen advies mogelijk van mijn kant op zulke momenten. Ik heb nu gezegd dat ik alleen nog maar wil horen wat leuk was die dag. Zodra het klikken word, ga ik iets anders doen.

Dus bij deze toch ook maar even een klein lof voor al die vaders die vanaf het moment dat hun dochters 12 jaar zijn zich de komende 10 jaar af vragen wat er met ze gebeurt is. Die zich 10 jaar lang afvragen, of het ooit wel weer goed komt, waar die kleine meiden gebleven zijn die zo naar hun vader op keken. En wie die wezens zijn, die nu met wilde buien, vaak chagrijnig en vooral met heel veel weerwoorden door hun huis lopen. Lof voor deze vaders, maar vooral ook veel geduld toegewenst. Mijn pubervader kreeg het advies om in deze jaren vooral niet in de weg te lopen, te komen als ze je echt roepen omdat ze van een concert gehaald moeten worden, en zich verder vooral afzijdig te houden. Dat is voor iedereen zo, werd er tegen hem gezegd, het gaat weer over, en de meer je er tegen in gaat, de opstandiger en afstandelijker ze worden. Die fantastische pubermeiden!

Tagged ,

About Katja Birkenstock

Ik ben moeder van twee fantastische dochters, vrouw van een hele creatieve man en leidster bij de naschoolse opvang. Verder vind ik veel dingen leuk, zoals nieuwe talen leren, goede boeken lezen, creatieve ideeën uitproberen, andere mensen op creatieve ideeën brengen, reizen, fotograferen en mediteren.
View all posts by Katja Birkenstock →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.