Brainbubbels

[:nl]Mijn Pubers[:]

[:nl]”Wacht maar als ze gaan puberen!” Zo een standaard zin die je hoort, als je aan ouders verteld dat je peuter een beetje dwars doet. Als je verteld dat je schoolkind in de basisschool niet zo goed luistert. Wacht maar als ze gaan puberen. Dan begint het allemaal pas.

Ik snap nu langzaam wel wat ze bedoelen met die zin. En nu ik er midden in zit had ik eigenlijk nog wel een tijdje willen wachten. Tot ze puberen. Maar dat zijn ze al aan het doen, en het is eigenlijk helemaal niet leuk. Het was eigenlijk het wachten helemaal niet waard. Want het lijkt regelmatig alsof ik in een andere zone zit dan zij. En dan heeft de jongste er nog het meest last van. Of wij hebben nog het meest last van de jongste, want zij heeft vaak genoeg nergens last van. Behalve van ons. Ons ouders, die zich met alles maar bemoeien, en al die extra dingen verzinnen die zij moet doen. Terwijl zij toch gewoon lekker wilde chillen. Uren lang. Eigenlijk ook wel dagen lang. Als wij haar zouden laten. Dan ligt ze op haar bed, tekent een beetje en swiped een beetje langs haar scherm en luistert muziek en chilt vooral heel veel.

Dan is het weekend en na een uur liggen en swipen moet je weer een uur liggen en swipen. Rare posts op Insta zetten, want dat hoort zo, dat doet toch iedereen! En dan vraagt moeder ( de tijd dat ik mama werd genoemd is over, of ze hebben een soort van hele naam, voor als ze mij een beetje uitkotsen. Zoals ik ze bij hun voor en achternaam noem als ik echt iets gedaan wil hebben. Moeder is dan mijn volle naam ­čÖé ) dan vraagt moeder dus weer of ze de vaatwasser even uit wil ruimen. Jaaa, ik kom al. Maar ik kom al betekend dan eigenlijk, ik kom wanneer het uitkomt, en het komt eigenlijk niet uit, ook straks niet, en ook de rest van de dag niet. Na een half uur doe ik weer een poging, en het antwoord word al een stuk ge├»rriteerder, “JAAA! Ik zei toch dat ik kom!” Oh, dat had ik helemaal niet gehoord, maar ik zal het maar negeren dat ik het niet eens ben met de manier waarop het terug gekoppeld word naar mij. En na nog eens tien minuten komt mevrouw dan eindelijk de trap af met een lang gezicht en ruimt de helft van alles uit. Dat is al een wonder, en zo wil ze ook dat wij het zien. Want de andere helft laat ze wijselijk staan en gaat weer de trap naar boven. Diezelfde trap ligt vol met kleren die naar boven moeten, maar die ziet ze niet, beweerd ze als ik haar erop aanspreek. En ik geef de moed maar niet op haar aan te spreken. Op het feit dat maar de helft van de vaat is uitgeruimd, op het feit dat de trap zo vol ligt, op van alles. Dat lokt weer een zwaar ge├»rriteerd “Moeder!” uit. En wat haar betreft is het gesprek hiermee afgelopen. En de sociale contacten ook. En haar bijdrage aan het huishouden voor die dag al helemaal. Meer gaat echt niet. Uitgeput!

Wat een tijd is dat, waar ik steeds maar op moest wachten. Wacht maar, zeiden ze. En bedankt![:]

Tagged ,

About Katja Birkenstock

Ik ben moeder van twee fantastische dochters, vrouw van een hele creatieve man en leidster bij de naschoolse opvang. Verder vind ik veel dingen leuk, zoals nieuwe talen leren, goede boeken lezen, creatieve idee├źn uitproberen, andere mensen op creatieve idee├źn brengen, reizen, fotograferen en mediteren.
View all posts by Katja Birkenstock →

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.