Brainbubbels, Praktische Tips

[:nl]Huilbaby[:en]Cry baby[:]

[:nl]

Huilbaby

Toen ik zwanger was van mijn oudste, was ik op een roze wolk. Het was een makkelijke zwangerschap, alles liep hoe het moest en eigenlijk had ze nog wel wat maanden in mijn buik kunnen blijven.
Ik keek dan ook erg op tegen de bevalling, kon mij niet zo goed voorstellen hoe dat zou gaan.
Het duurde lang en was zwaar voor zowel mij als voor onze dochter. Ik bespaar jullie de details.
Daarmee was de roze wolk dan ook abrupt afgelopen, we waren er van af. Ik had pijn en mijn dochter had het zwaar. Ik had wel eens gehoord van huilbaby´s maar dacht altijd, als je ze maar veel draagt en goed luistert naar wat ze willen, dan zal dat wel mee vallen.
Het viel niet mee.
Ze huilde soms wel anderhalf uur achter elkaar door, aan het eind samen met mij.
Ik droeg haar, ik luisterde, ik masseerde, ik badderde, ik zong, ik wiegde, ik wandelde…en zij huilde.
Het leerde mij begrijpen dat mensen wel degelijk uitgeput kunnen raken van een nieuwe baby. Het leerde mij ook, dat ik veel minder geduld heb dan ik altijd dacht. En het leerde mij, en dat is wel jammer achteraf, dat baby´s lang niet altijd zo leuk zijn.
Maar wat het mij nog het meest leerde kwam uit de reactie van andere mensen. Die bagatelliseerden het allemaal, deden alsof ik gewoon wat meer geduld moest hebben, alsof het een korte fase was die wel over zou gaan. Die bleven allemaal maar volhouden dat ik maar moest genieten, want die roze wolk zou sneller over zijn dan ik dacht.
We waren er al lang afgevallen, en ik kreeg steeds meer het gevoel dat het aan mij lag.
Na drie maanden kon mijn baby, die ook echt wel ontzettend mooie momenten heeft gehad, eindelijk alleen omdraaien, en het huilen had een einde. Of dat nou eraan lag dat ze eindelijk iets zelf kon, of dat haar hoofdpijn van de geboorte eindelijk over was, zal ik nooit te weten komen.
Maar toen ik haar met bijna drie jaar vertelde over hoe ze was als kleine baby, zei ze: maar mama, ik wilde ook nooit een baby zijn.

En toen ik achteraf over die eerste drie maanden praatte met anderen, was de reactie altijd van: jaaa, dat was bij ons ook zo een ramp, uitgeput waren wij!
Dus, dit is mijn poging om duidelijk te maken dat het wel bestaat, dat de roze wolk soms helemaal niet zo roze is, dat de eerste drie maanden ontzettend zwaar en eindeloos kunnen zijn en dat je er niet alleen in staat! Praat vooral met elkaar, wees eerlijk over de uitputting en vraag niet of je kan helpen  maar doe het gewoon![:en]

When I was pregnant with my oldest daughter I was floating on that pink cloud that people are talking about. The pregnancy was easy, I was happy and could have kept her in there for some more months.
I was dreading to give birth because I didn´t know what to expact. It was a long night and the pink cloud was really gone after that.
Nothing could prepare me for what came next. I had heard before about babies crying a lot, they even have a special name for them here in Holland. But I thought as long as I listen to what her needs are, as long as I carry her around a lot, it will be ok.
It was not ok. She was crying so much. Sometimes it would last an hour, only to stop for 30 minutes and than to go on for another hour. Often I would sit with her and cry too.
It taught me that newborn babies can exhaust you to the max. It taught me that my nerves are not as strong as I thought they were. And it taught me, and I feel very sorry for that still, that babies are not at all fun sometimes.
But the most exhausting thing about that all was the reaction of people from the outside. They kept telling me it will pass, its not that hard, they kept playing it down. They kept telling me that I should enjoy it as much as I could for it is over sooner than you think.
After three months, and there were many beautiful moments in those months too, my baby was able to roll over by herself and the crying finally stopped.
Wether that was because she was finally able to do something by herself, wether she was in pain from the birth all these months, we will never know.
( when she was three I told her about her baby time and she looked at me and said: but mum, I never wanted to be a baby!)
When i told people about this time, afterwards, when it was over, their reaction always was: YES, that was the same with me, I thought it would never end!! So exhausting!
So, this is my attempt to tell you mothers, the cloud is not always pink, sometimes it will be a pitch black cloud, and that is a fact. The first three months sometimes seem endless, and none of it is your fault!

[:]

Tagged , , ,

About Katja Birkenstock

Ik ben moeder van twee fantastische dochters, vrouw van een hele creatieve man en leidster bij de naschoolse opvang. Verder vind ik veel dingen leuk, zoals nieuwe talen leren, goede boeken lezen, creatieve ideeën uitproberen, andere mensen op creatieve ideeën brengen, reizen, fotograferen en mediteren.
View all posts by Katja Birkenstock →

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.