Brainbubbels, Praktische Tips

Huilbaby

Huilbaby

Toen ik zwanger was van mijn oudste, was ik op een roze wolk. Het was een makkelijke zwangerschap, alles liep hoe het moest en eigenlijk had ze nog wel wat maanden in mijn buik kunnen blijven.
Ik keek dan ook erg op tegen de bevalling, kon mij niet zo goed voorstellen hoe dat zou gaan.
Het duurde lang en was zwaar voor zowel mij als voor onze dochter. Ik bespaar jullie de details.
Daarmee was de roze wolk dan ook abrupt afgelopen, we waren er van af. Ik had pijn en mijn dochter had het zwaar. Ik had wel eens gehoord van huilbaby´s maar dacht altijd, als je ze maar veel draagt en goed luistert naar wat ze willen, dan zal dat wel mee vallen.
Het viel niet mee.
Ze huilde soms wel anderhalf uur achter elkaar door, aan het eind samen met mij.
Ik droeg haar, ik luisterde, ik masseerde, ik badderde, ik zong, ik wiegde, ik wandelde…en zij huilde.
Het leerde mij begrijpen dat mensen wel degelijk uitgeput kunnen raken van een nieuwe baby. Het leerde mij ook, dat ik veel minder geduld heb dan ik altijd dacht. En het leerde mij, en dat is wel jammer achteraf, dat baby´s lang niet altijd zo leuk zijn.
Maar wat het mij nog het meest leerde kwam uit de reactie van andere mensen. Die bagatelliseerden het allemaal, deden alsof ik gewoon wat meer geduld moest hebben, alsof het een korte fase was die wel over zou gaan. Die bleven allemaal maar volhouden dat ik maar moest genieten, want die roze wolk zou sneller over zijn dan ik dacht.
We waren er al lang afgevallen, en ik kreeg steeds meer het gevoel dat het aan mij lag.
Na drie maanden kon mijn baby, die ook echt wel ontzettend mooie momenten heeft gehad, eindelijk alleen omdraaien, en het huilen had een einde. Of dat nou eraan lag dat ze eindelijk iets zelf kon, of dat haar hoofdpijn van de geboorte eindelijk over was, zal ik nooit te weten komen.
Maar toen ik haar met bijna drie jaar vertelde over hoe ze was als kleine baby, zei ze: maar mama, ik wilde ook nooit een baby zijn.

En toen ik achteraf over die eerste drie maanden praatte met anderen, was de reactie altijd van: jaaa, dat was bij ons ook zo een ramp, uitgeput waren wij!
Dus, dit is mijn poging om duidelijk te maken dat het wel bestaat, dat de roze wolk soms helemaal niet zo roze is, dat de eerste drie maanden ontzettend zwaar en eindeloos kunnen zijn en dat je er niet alleen in staat! Praat vooral met elkaar, wees eerlijk over de uitputting en vraag niet of je kan helpen  maar doe het gewoon!

Tagged , , ,

About Katja Birkenstock

Ik ben moeder van twee fantastische dochters, vrouw van een hele creatieve man en leidster bij de naschoolse opvang. Verder vind ik veel dingen leuk, zoals nieuwe talen leren, goede boeken lezen, creatieve ideeën uitproberen, andere mensen op creatieve ideeën brengen, reizen, fotograferen en mediteren.
View all posts by Katja Birkenstock →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.