Brainbubbels, Praktische Tips

[:nl]En toen kwamen de muizen[:]

[:nl]Onze jongste wil al een tijd haar eigen huisdier. We hebben twee katten en een aantal vissen, maar zij wil graag een muis. Of een rat. Of twee muizen. Nou, het werden er uiteindelijk 11, en ik zal jullie vertellen hoe dat kwam en waarom het zo ontzettend fijn is dat het zo ging!

Ze spaarde al een tijd voor een kooi en voor de muizen. “Mam, ik heb al bijna genoeg gespaard, mag ik volgende maand muizen kopen?” Ik heb het een hele tijd afgehouden, had allemaal smoesjes verzonnen waarom het nu nog niet kan, maar uiteindelijk moest ik zwichten en toegeven dat er geen reden meer is om het niet te doen. Dus, op Marktplaats een goedkoop terrarium gevonden, naar de winkel voor de hele inrichting zoals zaagsel en blaadjes en een waterbakje, en toen alles op orde was, zijn we dan eindelijk de muizen gaan kiezen. Ze mocht er twee uitkiezen, het werd een bruine langhaar ( zo schattig!) en een zwarte korthaar.

Na een week merkten we dat die langhaar niet helemaal lekker is. Ze lag veel, kroop alsmaar in haar hand om te schuilen en leek echt een beetje ziek. Toen begon dus al gelijk het stukje waarvan ik niet houd als het om huisdieren gaat. Afscheid. Na een week! Er was veel verdriet, er werd veel gehuild, en uiteindelijk vonden we kleine Dinnie in de ochtend dood in haar hok.

We hebben haar netjes begraven bij de tuin in de bosjes, met een steen op het graf en een mooi versiert kistje. Na een week was er zelfs een kruisje gemaakt van ijsstokjes met daarop haar naam. Als zoiets gebeurd, dan moet het ook goed gedaan worden, vind ik. Dat helpt het afscheid verwerken.

Wij natuurlijk terug naar de winkel met het verhaal. Wij dachten immers, dat muizen in ieder geval 1 jaar oud zouden worden! Ze waren erg aardig, en het was vanzelfsprekend dat ze een gratis muis zou krijgen omdat deze zo snel was gegaan. Maar, drie of vier muizen waren ook mogelijk in het grote hok dat ze heeft. Daar begon het volgende avontuur! De jongste koos er drie bij, dus ze had nu vier muizen in haar terrarium zitten. Amber, Diena (die lijkt het meest op de overleden Dinnie) Roza en Romi. Zo ver alles goed, iedereen was weer blij, het was wel een beetje druk zo met z’n vieren, maar de jongste was blij. Ze stond regelmatig met muizen op haar hoofd voor de kooi. Ze is namelijk gelukkig helemaal niet bang om ze op te pakken en op haar handen te laten lopen!

Nu bleek na een week, dat Romi wel een erg dikke buik kreeg. Eerst dachten wij, ze eet misschien te veel en beweegt niet genoeg, toen hebben we haar maar wel even naar de winkel gebracht om te checken of ze niet toch kleintjes in haar buik heeft. En ja hoor, ze bleek zwanger! We kregen van de winkel de keus om de kleintjes zelf thuis te krijgen, of om Romi in de winkel te laten totdat ze bevallen was. Natuurlijk is het een heel mooi iets om het een keer mee te maken dat er muizenbaby’s geboren worden, dus gingen we naar huis met nog een kooi, extra zaagsel en voer, en een dikke zwangere muis.

Net op tijd, want twee dagen later werd de jongste wakker en zag dat het nestje vol lag met kleine naakte pasgeboren muisjes!

Inmiddels zijn ze bijna drie weken, het allerschattigste wat ik ooit heb gezien, en het was de mooiste beslissing die wij voor haar konden nemen. De jongste is intussen verandert in een heel verantwoordingsbewust kind. Ze verschoont het hok, checkt of iedereen nog goed is, verzorgt ze allemaal uit zichzelf en speelt soms de hele middag met ze.

Wat begon met het idee van, nee, laten we dat maar niet doen, bleek precies de juiste zet te zijn met de jongste. Ze is veel meer voor rede vatbaar sinds ze de muizen heeft. Ze werkt mee, is ontspannen, laat zien dat ze toch verantwoording kan nemen, laat zien dat ze toch wel haar kamer netjes kan houden, enz. Kortom, een heel ander kind, door vier kleine beestjes. Nou, 11 kleine beestjes. Die blijven natuurlijk niet allemaal! Een blijft, met de moeder, en de andere 6 gaan terug naar de winkel om een nieuw huis te vinden. Ook dat word weer een afscheid, en ook dat is oefenen voor het leven. En daar hoort huilen bij, en verdriet, en geluk dat je dit mocht meemaken. Maar vraag je mij nu of ik dit weer zou doen, zeg ik volmondig JA! Het liet mij zien dat zij zelf heel goed kan inschatten wat ze nodig heeft, en wat haar goed doet.[:]

Tagged , , , , ,

About Katja Birkenstock

Ik ben moeder van twee fantastische dochters, vrouw van een hele creatieve man en leidster bij de naschoolse opvang. Verder vind ik veel dingen leuk, zoals nieuwe talen leren, goede boeken lezen, creatieve ideeën uitproberen, andere mensen op creatieve ideeën brengen, reizen, fotograferen en mediteren.
View all posts by Katja Birkenstock →

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.