Brainbubbels, Praktische Tips

[:nl]En toen gingen de muizen[:]

[:nl]Nee, ze gingen niet allemaal, maar de baby’s waren echt te groot, die moesten terug naar de winkel om een nieuw thuis te krijgen. Nee, ook niet allemaal. De afspraak was dat de jongste een baby mocht houden. En de mama natuurlijk. Dus wij met heel de kooi naar de winkel om al die kleintjes te laten checken, want alleen een meisje mocht mee. Stip was de uitverkorene, nu nog hopen dat het geen jongetje is. Maar de jongste zat nog in haar maag met baby, die ze zo is blijven noemen, omdat ze zo klein is en altijd bleef. Mam, hoe kan ik nou kiezen, bleef ze zeggen. Misschien kan ik toch beter Stip kiezen, want baby heeft dezelfde kleur als Diena en dan raak ik in de war. Ik zei maar niet dat ik het ook een moeilijk idee vond dat zo een kleine Smiecht als Baby in de winkel achter zou blijven. Ik moest de sterke moeder zijn die er is ter ondersteuning van de jongste, meer niet. Viel niet mee, ik heb die kleintjes ook in mijn hart gesloten…

 

Na grondig onderzoek met zaklamp en al, was duidelijk dat zowel Stip als Baby meisjes zijn. Dat maakte de beslissing niet echt makkelijker. Natuurlijk stond daar de mevrouw van de winkel, die vond dat het ook best zou passen als we alle twee kleintjes mee naar huis nemen. Dat lukt wel in de kooi, vond ze. ( Ik denk dat ze stiekem ook blij was om een muis minder te moeten verkopen) Maar de jongste stond op dat moment al te glunderen van blijheid, dus de kans om nee te zeggen was al verkeken. Vader was het er niet helemaal mee eens, maar het was al gedaan. Stip en Baby en moeder kwamen mee terug naar huis. In het terrarium samen met de drie anderen die daar al zaten.

Wij dus terug naar huis, de drie nietsvermoedende muizen uit het terrarium gehaald, alles schoon gemaakt om de geur weg te halen, opnieuw ingericht met nieuwe stokken en een extra huisje, en alle zes muizen terug erin. Wat een gekriebel was dat! Het leek wel een mierenhoop. En veel gesnuffel, omdat drie nieuwe maatjes erbij waren gekomen. En geruzie, omdat de kleintjes wel nog erg klein waren en nu ineens moeten leren voor zichzelf op te komen. Het duurde dan ook niet lang, of de jongste riep “Mam! Baby heeft bloed!” Bleek dat Baby niet opzij wilde voor een van de oudere muizen, en voor straf in haar neus was gebeten! Moeilijk momentje voor de jongste, de wetten van de natuur. Ze heeft dan ook besloten om een soort crèche in te richten voor de twee kleintjes. Drie keer per dag zet ze die twee nu in een schoenendoos, helemaal ingericht met voederbak en wc rol en waterbakje en zaagsel. Daarin kunnen ze rustig eten, zodat ze goed kunnen groeien zonder altijd het eten afgepakt te krijgen door de grote muizen. Want zelfs moeder pakt eten van haar kinderen af. Niet te geloven voor de jongste “Dat is nog wel hun moeder!” Als ze na 10 minuten uitgegeten zijn, mogen ze weer terug in het terrarium bij de rest. Goed bedacht.

Al met al blijft het een mooie aanwinst in ons gezin. Als ze allemaal wakker zijn, is het zo leuk om voor die kooi te staan en gewoon te kijken hoe ze gangen graven in het zaagsel, gaten in eierdozen knagen en stukjes krant in hun holletje slepen. En de jongste blijft maar zeggen “Moeder, ik ben zo blij dat ik jou toen heb gekozen! Al jouw baby’s waren het mooiste cadeau ooit!” en dan zegt ze achteraan “Ik bedoel de muizenmoeder, maar ik vind jou ook de beste, mam”[:]

Tagged , ,

About Katja Birkenstock

Ik ben moeder van twee fantastische dochters, vrouw van een hele creatieve man en leidster bij de naschoolse opvang. Verder vind ik veel dingen leuk, zoals nieuwe talen leren, goede boeken lezen, creatieve ideeën uitproberen, andere mensen op creatieve ideeën brengen, reizen, fotograferen en mediteren.
View all posts by Katja Birkenstock →

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.