Brainbubbels, Praktische Tips

Een andere kijk

Je leest er veel over. Dat de jeugd het zwaar heeft, dat er veel druk ligt op kinderen, dat ze zo ontzettend veel moeten en dat ze regelmatig niet meer weten hoe daarmee om te gaan. Dat merk ik hier thuis ook. Aan de oudste, die op de middelbare probeert haar huiswerk en toetsen bij te houden en daarnaast ook nog een hobby en een bijbaantje aan het jongleren is.

Maar dat merk ik vooral aan de jongste, die het soms gewoon niet meer overziet. Puberen is al zwaar met niets erbij. Het lijkt als puber altijd alsof de ander het veel makkelijker heeft dan jij. Dat herinner ik mij nog van vroeger, toen was dat al zo. Maar op een of ander manier was de prestatiedruk toch een stuk minder. ( Daarnaast was ik ook gewoon een hele naïeve puber die niet veel dingen om mij heen in de gaten had. Achteraf mis ik die plek wel, en zou ik graag in staat zijn daarnaartoe terug te gaan als het allemaal even teveel word 🙂 ) En dan kan een moeder nog zo vaak zeggen dat je het goed doet, dat wil je juist horen en merken van iemand van dezelfde leeftijd. Maar die iemand is ook weer bezig met zijn eigen wereld te leren begrijpen en heeft daar helemaal geen hoofd naar.

De jongste zit nu in haar laatste jaar basisschool. Het begint onderling belangrijk te worden naar welke school iedereen gaat na dit jaar. Het begint belangrijk te worden wat je advies is voor de middelbare, het liefst zo hoog mogelijk, niet wetende dat een hoog advies ook een hoge druk betekend, omdat het helemaal niet altijd leuk is om VWO te doen en dan niet meer de beste van de klas te zijn. Wanneer werd het iets om je voor te schamen dat je “maar” mavo advies hebt? Hoe komt het dat een advies überhaupt zo een belangrijk iets is geworden? Dat een advies meer over je kind schijnt te zeggen dan al die vele andere talenten die het heeft, maar die ze jammer genoeg niet toetsen op school? Zoals ontzettend goed in spelletjes verzinnen. Of goed in pottenbakken. Of ontzettend grappig als iemand verdrietig is en aan het lachen gebracht moet worden. Of bemiddelend als er ruzie is. Of heel goed in tekenen. Of goed in de meest ingewikkelde bouwwerken van LEGO maken. Wanneer werd dit allemaal minder belangrijk dan een stukje papier met wat letters erop?

Soms word dit voor de jongste zo zwaar dat ze het even niet meer weet. Dan lijkt het alsof alles alleen nog maar zwaar en stom en niet leuk is, dat ze al die mooie dingen niet meer kan zien die er ook dagelijks zijn. Wij zijn daarom een nieuwe avond routine begonnen. Die heeft nog geen naam, maar die gaat zo: Je benoemd iets wat echt stom was die dag en dan benoem je iets wat echt leuk was die dag. Soms lijkt het stomme zo zwaar te wegen dat je niets anders meer ziet. Hiermee wil ik proberen haar te laten zien dat elke dag iets moois heeft, dat er altijd kleine momenten zijn die de dag bijzonder maken, dat je alleen maar jezelf moet aanleren om daar meer op te letten. Dat zijn we nu aan het oefenen. Ik moet altijd beginnen, dat doe ik dan ook, omdat ik wil dat ze ziet dat volwassenen het ook niet altijd leuk hebben en dat ik ook hele gekke dingen stom kan vinden, waar zij juist weer geen moeite mee heeft. Stom is vaak zo gevonden, iemand deed raar, ze viel, het regende bij het fietsen, er was een moeilijke toets. Leuk is wat moeilijker te vinden, zo blijkt. Maar dan geef ik haar de tijd om te graven. En dat doet ze dan ook. Soms heel diep. Maar dan vind ze toch altijd iets. Iemand zei iets aardigs, het was gezellig bij de overblijf, iemand had een leuk spelletjes verzonnen, ze moest lachen met iemand, de zon kwam er even uit, het rook zo lekker aan het strand. Kleine dingen, maar die maken het verschil vind ik. Die laten zien dat de dag echt niet alleen maar poep was, maar dat er eigenlijk even veel goede als stomme dingen waren. Dat er misschien wel meer goede dan slechte dingen waren, of in ieder geval een balans tussen die twee.

Ik hoop hiermee haar kijk op de dingen een beetje te kunnen veranderen. Hoop dat ze wat meer het goede ziet en niet meer zo het gevoel heeft dat er alleen maar stomme dingen gebeuren in haar leven. We zien wel hoe het gaat. Het valt allemaal niet mee, en het is een constant oefenen heb ik haar uitgelegd. En bij oefenen moet je ook eens vallen. Als je maar altijd weer opstaat, zodat je het de volgende keer een klein beetje beter kunt doen. En als je maar onthoud dat uiteindelijk de binnenkant veel belangrijker is dan een papier met cijfers. Maar dat wil een puber nou juist niet geloven in deze tijd, dat zal nog een aantal jaren duren voordat ze dan zegt: “Mam, ik snap nou wat je bedoelde!” Ik verheug mij op die tijd….zij zich ook denk ik.

Tagged , ,

About Katja Birkenstock

Ik ben moeder van twee fantastische dochters, vrouw van een hele creatieve man en leidster bij de naschoolse opvang. Verder vind ik veel dingen leuk, zoals nieuwe talen leren, goede boeken lezen, creatieve ideeën uitproberen, andere mensen op creatieve ideeën brengen, reizen, fotograferen en mediteren.
View all posts by Katja Birkenstock →

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.